Skip to main content

வழக்கமான புலம்பல்

     மனதினில் அவ்வளவு சொற்கள் ஓடிக் கொண்டு இருக்கிறது. ஆனால், எவ்வளவு முயற்சித்தும் எதுவும் எழுத வருவதில்லை. இவ்வாறாகிய புலம்பல் மட்டுமே எழுத்தில் எளிதாக வெளியே வருகிறது.

     நிஜங்கள் காயப்படுத்துகிறதா, இல்லை நிஜத்தை ஒதுக்கி வைக்கிறேனா! எனும் கேள்வி மேலும் குழப்புகிறது. ஏதாகினும், ஆரம்பித்தால் மட்டும் போதும், மேற்கொண்டு அதுவே பார்த்துக் கொள்ளும் அல்லவா. இங்கு சிக்கல் என்னவெனில், இன்னமும் நான் ஆரம்பிக்கவே இல்லை என்பதே. ஆரம்பித்துவிட்டால், அடுத்து சரியாக செயல்படுமா எனும் கேள்விக்கு... இல்லை என்பதை கடந்த கால நினைவுகள் சம்பவங்கள் பதிலாகச் சொல்கின்றன. ஆக, ஆரம்பிப்பது மட்டும் சிக்கல் இல்லை என்பது ஓரளவுக்கு புரிபடுகிறது. தொடர முடியாமல் இருக்க காரணம் நிறைய அடுக்குகிறேன்.

      நேற்றைக்கு கீபோர்டை சாடினேன். அது வேலை செய்யவில்லையெனில், புதிது வாங்கலாம் அல்லவா; ஆனால் அதற்கு காசு செலவாகும் என சொத்தை காரணம் வைத்து தவிர்த்து விட்டதை வைத்து பார்த்தால் என்னுடைய எடுத்துக்காட்டு கடும் உண்மைகள் மூலமாக என்னை காயப்படுத்துகின்றன எனும் வாதமும் வருகிறது.

     சில உண்மைகளை ஏற்காமல் அதனை கடக்கவும் இயலாமல் ஏற்படும் திண்டாட்டம், எதிலோ கொண்டு போய் நிறுத்துகிறது. மேற்கூறிய, அனைத்தும் மேலும் புலம்பலாகவே அமைகிறதே ஒழிய இன்னும் அங்கேயே நிற்கிறேன் என்பதே தெளிவாக புரிகிறது.

ஆனால்... ஆனால்... ஆனால்...

     மனதில் உள்ள அனைத்தையும் வெளிக்கொணர பயமாக இருக்கிறது என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். ஒருவேளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சரியாகி விட்டால் நல்லது தானே, அனைத்தையும் எழுத்தில் வெளிக்கொணர அவசியமில்லை தானே

     சர்வைவல் ஆஃப் த ஃபிட்டஸ்டில் ஒருவேளை நான் ஃபிட்டஸ்ட் ஆக இருந்திருந்தால் எப்பொழுதோ தப்பியிருப்பேனே!?

     எவ்வளவோ கஷ்டங்கள் கடந்து மகிழ்வோடு வாழும் மக்கள் இருக்கிறார்கள் தானே. அவ்வாறு இருக்க நான் மட்டும் இதில் உழல, நானும் ஒரு முக்கிய காரணமாக உள்ளேன் என்பது திண்ணம்.

     குறையாக மட்டுமே கருதாமல், ஓரிடத்தில் நகராமல் தேங்கியிருப்பதை காட்டிலும் நகர்வதற்கு முயற்சி எடுக்கிறாய் எனும் ஒரு விஷயத்திலாவது உனை பாராட்டிக்கொள்ளடா.

                    முன் செல்!!!

Comments

Popular posts from this blog

சைவமாகிய நான்!

  வாரயிறுதிகளில் மட்டும் அசைவம் வாங்கும் வழக்கம் உள்ள வீடு எங்களுடையது.  வீட்டின் நால்வரும் அசைவம் சாப்பிடுவோம்.  முதன்முதலாக உடம்பு சரியில்லை, விரதம் என அடுத்தடுத்து காரணங்கள் வைத்து அசைவம் தவிர்த்த அம்மா இப்பொழுது உடல்நிலை காரணம் காட்டி முழுதும் நிப்பாட்டி கிட்டதட்ட பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்டது.  புரட்டாசி மாதம் உள்ளிட்ட சில காரணம் வைத்து சமைப்பதும் இல்லை.  ஒரு சில சடைப்புகள் செய்து இப்பொழுது சமைக்க ஆரம்பித்து இருந்தார். சகோதரியும் இப்பொழுது சைவத்துக்கு மாறிவிட்டார்.  கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அசைவம் குறைத்த இருவரும் கிட்டதட்ட ஒரே காலத்தில் சைவத்துக்கு மாறிவிட்டனர்.  முட்டை வைத்திருக்கும் இடத்தை பார்த்தாயா? கோழி கத்துவது பரிதாபமாக இல்லையா? கடையில் வரும் கெட்ட வாடை, சமைக்கும் பொழுது வரும் வாடை, அதனை உண்ட பின் உன் உடலும் நாறும் தெரியுமா? என ஆரம்பித்து அதுகள் என்னென்ன கருமத்தையெல்லாம் திங்கும் தெரியுமா? என அநாவசிய கான்வோக்கள் பின்னர் தந்தையாரை நிதானம் சொல்ல முடியாது என்கிற நிலையில் வீட்டில் நான் மட்டும் நான்வெஜ் என்றானது. ...

பயபக்தியில் சில நேரம்!!!

வழக்கமான வாக்கிங்தான்.     இந்த வாரயிறுதில மாரியம்மன் கோவில் பொங்கலுக்காக தண்ணியெடுத்து ஊத்துற மக்களும் விடியக்காலை நேரத்த ப்ரிஃபர் பண்றாங்க போல.   நிறைய இடங்கள்ல தோண்டி போட்டு வச்சிருக்காங்கங்குறதால என்னோட     ஷு டேமேஜ் ஆயிடுமோன்னு தயக்கத்துல நடந்து போகும் போதே முன்னால சைக்கிள்ல போற ஆள் நடு ரோட்ல எச்சி துப்பிட்டு போறாரு.     அப்பத்தான் கவனிக்கிறேன் கோவிலுக்கு தண்ணீ ஊத்த போற யாரும் செருப்பு போடல, பத்தாக்குறைக்கு ஈரம் சொட்ட சொட்ட நடந்து போறாங்க.     நம்ம நிலைமை பரவால்ல போல. ஆனா இவங்க சாமிய காரணம் வச்சு இந்த அசிங்கத்துலயும், மோசமான ரோட்லயும் செருப்பு போடாம வெறும் கால்ல நடந்து போறாங்களேன்னு கொஞ்சம் பொது நலமா சிந்தனை செல்லும் போது பின்னாடி வந்துட்டு இருந்த கொஞ்ச பேரு… “அவ ஆளு கூட சண்டை போட்டு இப்பல்லாம் எங்கயும் வெளிய போகாம சேர்ந்து போக ஆளும் இல்லாம வீட்லயே தான் கிடக்காலேன்னு பரிதாபப்பட்டு நாளைக்கு எங்க கூட கோவிலுக்கு தண்ணி ஊத்த வாடின்னு கூப்பிட்டா?!”னு காதுல விழ அப்படியே நடை வேகத்தை அவர்களின் வேகத்திற்கு ஏற்றாற்போல் மாற்றி மீத கதையையும் கேட்டு க...

ஏப்ரல் ஃபூல்…

  காலை எழுந்தபின் சந்திக்கும் சமயத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடிப்பது போலான அம்மாவின் பார்வை சற்றே குழப்பத்தை கொடுத்தது என்ற போதிலும் தூக்கம் முற்றிலும் கலைந்த பின்னர்     என்பதாலோ என்னவோ உடனே நேற்றைய கடைசி பேச்சு நியாபகம் வந்தது.     வீட்டில் நடக்கும் எதனையும் பேசாமல் இருப்பதை பற்றியும் சற்றேறகுறைய நிரந்தரமாக தொடரும் விஷயத்தை பற்றியும் கேட்டதில் வாக்கிங் போக சொன்ன நீயே இப்பொழுது போக விடாமல் இருக்கிறாய் என விதண்டாவாதமாக ஆரம்பித்து ஐந்து நிமிடம் என சொல்லி இவ்வளவு நேரம் (12 நிமிடம் கூடுதலாக) என சொன்னவுடன் பேச்சு அப்படியே அறுந்து போனது.     இதிலொரு செய்தி என்னவென்றால் வழக்கமாக இப்படி நடக்கும் சமயத்தில் நூலறுந்த காத்தாடி போலான அலைபாயும் மனநிலையே வாரக்கணக்கில் நீடிக்கும் என்ற நிலை போய் அடுத்தநாள் காலையே அதனை கடந்து விட்டேன் என்பதில் ஆச்சர்யம் கலந்த மகிழ்ச்சி.     இது தொடருமாவென தெரியாதே என்கிற எண்ண ஓட்டத்தில் காலண்டர் பார்க்க ஏப்ரல் ஃபூல் என உள்ளிருந்து ஒரு குரல் கத்த எனக்கே சிரிப்பு வந்துவிட்டது.     இந்த நாள் இனிய நாள்.